Get Adobe Flash player

Do pedagoga szkolnego możesz się zwrócić gdy:

  • Czujesz, że nikt Cię nie rozumie, jesteś samotny.
  • Nie potrafisz porozumieć się z nauczycielem.
  • Masz problemy rodzinne, znajdujesz się w trudnej sytuacji materialnej.
  • Chcesz podzielić się swoją radością, sukcesem.
  • Chciałbyś pomóc innym, ale nie wiesz w jaki sposób.
  • Masz ciekawe pomysły, którymi chcesz się podzielić.
  • Zastanawiasz się, która szkołę wybrać.

Zwróć się do pedagoga w każdej sytuacji, gdy potrzebujesz wsparcia osoby dorosłej.


Uczeń może otrzymać pomoc psychologiczno-pedagogiczną jeśli:

  • jest szczególnie uzdolniony,
  • jest dzieckiem z niepełnosprawnością,
  • ma orzeczenie z uwagi na zagrożenie niedostosowaniem społecznym lub niedostosowanie społeczne,
  • jest przewlekle chory,
  • ma trudności adaptacyjne w szkole,
  • jest z grupy ryzyka dysleksji lub stwierdzono u niego dysleksję rozwojową,
  • jest uczniem mającym potwierdzone diagnozą trudności matematyczne,
  • ma zaburzenia komunikacji językowej,
  • znalazł się w sytuacji kryzysowej lub traumatycznej,
  • dotykają go niepowodzenia edukacyjne,
  • pojawiły się trudności środowiskowe, związane z sytuacją bytową, sposobem spędzania czasu wolnego, kontaktami społecznymi,
  • ma orzeczenie o potrzebie indywidualnego nauczania,
  • ma innego rodzaju trudności wpływające na jego funkcjonowanie w szkole i nauczyciele zdecydują, że należy mu pomóc – wtedy  żaden dokument nie jest mu potrzebny.

Pomoc dla dziecka może być udzielana z inicjatywy rodziców. Jeśli rodzic zauważy jakieś ważne potrzeby swojego dziecka, może to zgłosić wychowawcy lub pedagogowi szkolnemu.


Typy rodzicielskie wg Doroty Zawadzkiej:

  • Autokratyczny – Rodzice prezentujący ten model są bardzo wymagający. Sprawują silną kontrolę. Nadużywają gróźb i kar. Wymagają w sposób nieznoszący sprzeciwu, często nie pozwalają dziecku na podjęcie samodzielnej decyzji.
  • Permisywny – Tacy rodzice są wrażliwi na potrzeby dziecka, stawiają jednak mało ograniczeń. Pozwalają na dużą rozpiętość zachowań i mają dość luźne podejście do dyscypliny. Dają dużo akceptacji i zachęty. Niestety, są mało uporządkowani i słabo przewidywalni.
  • Obojętny – Tacy rodzice stawiają nieliczne ograniczenia. Dają swym dzieciom niewiele uwagi, wsparcia i zainteresowania. Zwykle od wczesnego wieku pozostawiają im bardzo dużą swobodę. W skrajnych przypadkach tacy rodzice mogą być uważani za odpychających.
  • Autorytarny – Ci rodzice są opiekuńczy i wrażliwi na potrzeby dziecka. Stawiają jednak wyraźne ograniczenia i tworzą przewidywalne środowisko. Preferują raczej pozytywne wspieranie niż stosowanie kar. Stosują jasne reguły wytyczane w sposób asertywny.

v  Dzieci autokratycznych rodziców są z reguły niezadowolone z siebie i życia, agresywne
i nieposłuszne. Często mają zmienne nastroje.

v  Styl obojętny skutkuje wychowaniem dzieci nadmiernie wymagających, nieposłusznych, mających problemy z rówieśnikami.

v  Jeśli prezentujemy styl permisywny, nie zdziwmy się, że nasze dzieci będą impulsywne, niedojrzałe i poza wszelką kontrolą.

v  Rodzice autorytarni mogą być z siebie dumni. Ich dzieci z reguły są pewne siebie, niezależne wykazują się największą ciekawością poznawczą. Brawo!

Pamiętajcie, że jesteście najważniejszym wzorem dla dziecka.

  • To, jakie dzieci wychowacie, ma ogromny wpływ na to, jaki styl wychowawczy reprezentujecie.
  • Nie obawiajcie się przeprosić dziecko, jeśli sytuacja tego wymaga.
  • Wyznaczenie zasad i norm daje dziecku poczucie bezpieczeństwa i stabilizacji.
  • Podstawą wychowania są nagrody, a nie kary.

Apel dziecka!

1. Nie psuj mnie, dając mi wszystko, czego zapragnę. Przecież niektórymi prośbami wystawiam Cię jedynie na próbę!

2. Nie obawiaj się czasem wobec mnie postępować twardo i zdecydowanie. Tego potrzebuję, bo to daje mi poczucie bezpieczeństwa!

3. Nie pozwól mi ukształtować złych nawyków. Ufam, że to Ty pomożesz mi zwalczyć je w zarodku!

4. Nie zachowuj się tak, abym czuł się młodszym niż jestem. To sprawia, że postępuję głupio, chcąc być dorosłym!

5. Nie karć mnie w obecności innych. Najbardziej skutkuje, gdy zwracasz mi uwagę w sposób spokojny i dyskretny!

6. Nie ochraniaj mnie przed konsekwencjami mojego złego zachowania. Potrzebne mi są również bolesne doświadczenia!

7. Nie doprowadzaj do tego, abym swoje pomyłki uważał za niewybaczalne grzechy.  To niszczy moje poczucie wartości!

8. Nie przejmuj się tak bardzo moimi małymi dolegliwościami. Czasami to jedyny sposób, by zwrócić na siebie Twoja uwagę!

9. Nie gderaj. W przeciwnym razie będę się przed tym bronił udając głuchego!

10. Nie składaj mi pochopnych obietnic. Czuję się bardzo zawiedziony, gdy ich potem nie dotrzymujesz!

11. Nie zapominaj, ze zawsze za wszelka cenę staram się wyrazić, co czuję. Dlatego niekiedy popełniam błędy!

12. Nie zmieniaj zasad postępowania ze względu na układy. To wywołuje we mnie zamęt i utratę wiary w siebie!

13. Nie zbywaj mnie, gdy zadaję Ci pytania. W przeciwnym wypadku przestanę Cię pytać o cokolwiek, a odpowiedzi poszukam gdzie indziej!

14. Nie mów mi, że mój strach i obawy są głupie czy bezpodstawne. One naprawdę są bardzo realne!

15. Nigdy nie sugeruj, że to tylko Ty jesteś doskonały i nieomylny. Przeżywam szok, gdy widzę, że nie jesteś taki!

16. Nigdy nie myśl, ze usprawiedliwianie się przede mną i przepraszanie mnie jest poniżej Twojej godności. Twoje przyznanie się do winy budzi we mnie szacunek i serdeczność w stosunku do Ciebie!

17. Nie zapominaj, że rosnę szybko. Zapewne trudno Ci dotrzymać kroku, ale proszę Cię, postaraj się!